İnsanların başka hayatları etkilemesi çok garip değil mi ?
Mutluluğuna mutluluk katabilir, üzüntüne çare olabilir, ya da seni o üzebilir... Her ne kadar etkilenilmese de modunu değiştirir tavırlar.
Kimse yalnız kalamıyor. Birinin sarılmasına, sesine ihtiyaç oluyor. Yanında olmasına muhtaç oluyor bazen. Yanında derken de sadece fiziksel değil ruhen de olmalı. Bazen de karşındaki bunu istemiyor, seni tercih etmiyor.
İnsanlar çok çabuk kopabiliyor. Bir arada kalmak zor geliyor. Çünkü çabalamak vazgeçmekten daha zor, daha yorucu. İnsan zoru istemiyor. Nerede basit bir yol varsa, nerede kolay bir ilişki varsa onu seçiyor. Böyle insanlara katlanmak zor geliyor artık. Hep karşındaki için çabalamak aptallık oluyor. Hep senden bir şeyler gidiyor. Eskisi gibi güçlü değilsin, eskisi kadar hırslı değil, istekli hiç değilsin..
Keşke herkes kendi gibileriyle karşılaşsa, onun gibilerle devam etse yoluna. İyi olanın bir parçasını sökmese kötü. Kötü olan da iyice kötü olmasın da. Ama başkasına da zarar vermese. Bu da tartışmalı bir konu kim kötü, neye göre kötü? Ya da kötü olmasa iyinin değeri de olmazdı falan. Haklı sorgulamalar bunlar.. Ancak şöyle bir durum söz konusu: Birinden eksilen şeyler oldukça o insan eskisi gibi olamıyor. Eksildikçe de kayboluyor resmen. Eksilen taraf da hep iyi taraf.. Hoş, kötü daha kötü olsa ne olur? Daha fazla eksiltmeye başlar insanları. Olan da hep iyiye olur...
